A man called Otto

Verenigde Staten/Zweden 2022  speelduur 126 min.

"Fall in love with the grumpiest man in America."
Otto (Tom Hanks) is zonder twijfel de chagrijnigste man die je ooit zult ontmoeten. Nadat hij zijn vrouw heeft verloren verandert hij in een zuurpruim met strikte principes, rigide routines en een heel kort lontje. Otto’s eenzame wereld wordt door elkaar geschud als een jong, vrolijk gezin naast hem komt wonen. Hoewel ze per ongeluk zijn brievenbus vernietigen, krijgt zijn leven een warme gloed. Een vriendschap met de hoogzwangere Marisol (Mariana Treviño) leidt tot onverwachte wendingen en vooroordelen die klaar zijn voor de prullenbak.

‘A Man Called Otto’ is gebaseerd op de bestseller ‘A Man Called Ove’ van Fredrik Backman en op de gelijknamige Zweedse film van Hannes Holm.

Zingeving en acceptatie  

Filmcyclus 2023 – 2024

Een initiatief van huisvandeMens-Gent  i.s.m. Gentse Grijze Geuzen en Feniks vzw

Kantienberg 9 te Gent

Goedemiddag dames en heren,

‘Zingeving en acceptatie’

Otto kan het leven, zijn leven, niet accepteren zoals het geworden is. Ongeveer een half jaar geleden is hij zijn vrouw, Sonya, verloren. Sindsdien heeft het leven voor hem alle glans en betekenis verloren.

Hij houdt zich vast aan de dingen en dingetjes waarop hij – in tegenstelling tot het leven zelf - wel controle heeft : regeltjes, orde, netheid, regelmaat, … Hij is hierin echter zo rigide, zo fanatiek dat ik als kijker vrij snel enige ergernis voelde opborrelen tegenover deze chagrijnige zestiger.

Tom Hanks speelt de norse Otto, met veel overtuiging. Mede hierdoor duurt het niet lang vooraleer je begrip en medeleven voelt voor de tragiek van zijn levensverhaal. De pijn die Otto voelt door het gemis van zijn vrouw is ondraaglijk. Helaas voor hem mislukken de talloze – onbeholpen - pogingen die hij doet om een eind aan zijn lijden te maken.

En dan komt – in zijn ogen – tot overmaat van ramp, een jong, vrolijk Mexicaans gezin in de straat wonen. Otto’s leven en routine worden helemaal overhoop gehaald.

De rest laat ik u zelf ontdekken… 😉

 

De film is een Amerikaanse remake van de Zweedse film uit 2015 ‘En man som heter Ove’ (oftewel ‘Een man die Ove heet’). Deze is gebaseerd op het boek van Fredrik Backman met de gelijknamige titel.

Waarom koos ik deze film van de regisseur Marc Forster voor u, dames en heren ? Ik link hem eventjes aan ons jaarthema.

Sommige dingen die ons overkomen zijn eigenlijk niet te “accepteren”. De onrechtvaardigheid is soms van die aard dat aanvaarding wel het laatste is dat in ons opkomt. Zo bijvoorbeeld de plotse dood van een geliefde ….  (denk maar even terug aan de film ‘Zee van Tijd’).

En toch is het een gegeven : het leven is ontmoeten en afscheid nemen. Verlies van wat ons dierbaar is, is ingebakken in onze werkelijkheid. De kwetsbaarheid die ontstaat van zodra we ons aan iets of iemand hechten, laat zich onherroepelijk voelen van zodra we diegene of datgene terug moeten afstaan.

En toch, verbinding, hechting, … zijn tegelijk mogelijke bronnen van geluk en zin. Zo is er Otto’s worsteling met de liefde die hij voelde voor zijn vrouw en de prijs die hij hiervoor – in de vorm van pijn - betaalt na haar overlijden.

Otto kan/wil/durft zich niet opnieuw open te stellen voor nieuwe verbindingen, voor warme gevoelens, voor het leven zelf.

Tot de levendige, lieve, betrokken buurvrouw Marisol zijn harnas doorbreekt.  

Zingeving en acceptatie

Soms kunnen we – als we daar de kracht toe vinden – niet anders dan de meest onrechtvaardige verliezen toch accepteren (of noem het overleven) om het leven zo zinvol mogelijk verder in te kleuren.

En soms kan een lieve buurvrouw, een kat, een krantenjongen, lekker mexicaans eten, … of wat dan ook daarbij zeer helpend zijn.

Dames en heren, ik wens jullie veel kijkplezier, en voor straks, veilig en wel terug naar huis.

 Winnie Belpaeme  vrijzinnig humanistisch consulente, huisvandeMens Gent

Recensies :

(bron = Recensie A Man Called Otto | FilmTotaal, Arjan Welles)

   

Regie: Marc Forster | Scenario: David Magee | Cast:Tom Hanks (Otto), Mariana Treviño (Marisol), Rachel Keller (Sonya), Truman Hanks (jonge Otto), Cameron Britton (Jimmy), Juanita Jennings (Anita), Peter Lawson Jones (Reuben), Manuel Garcia-Rulfo (Tommy), Mack Bayda (Malcolm), e.a. | Speelduur: 126 minuten | Jaar: 2022
In 2015 verscheen de Zweedse verfilming van de eveneens Zweedse bestseller Een Man Die Ove Heet. Centraal stond de immer chagrijnige oude knar Ove die iedereen maar al te graag op hun tekortkomingen wees. De man ontdooide langzaam bij de komst van nieuwe buren, een jong gezin met twee kinderen en een derde op komst. De Zweedse acteur Rolf Lassgård gaf met ongekende verve gezicht aan de titelrol.

Hollywood is er vrij laat bij om ook het Amerikaanse bioscooppubliek kennis te laten maken met het boek van Fredrik Backman. Regisseur Marc Forster zag de naam Otto als het Engelse equivalent voor Ove en in Tom Hanks de Amerikaanse Lassgård. Het is bewonderenswaardig hoe Hanks je na een paar minuten doet vergeten dat je naar een acteur met zo'n bekende kop zit te kijken. De acteur oogt weliswaar ouder en heeft een wat mager gezicht, maar zijn razendknappe spel doet je vergeten dat je toch echt Tom Hanks voor je hebt.

Veel elementen zijn hetzelfde gebleven. Forster heeft hooguit de accenten wat verlegd. Als we met hem kennis maken is Otto vooral een nare man die staat voor zijn principes en moeilijk doet over dertig cent bij de lokale bouwmarkt. De man is een half jaar geleden zijn vrouw Sonya verloren. Ondanks dat hij ontslagen is als voorzitter van de bewonersvereniging ziet Otto het nog steeds als een dagtaak om ervoor te zorgen dat iedereen in zijn omheinde woonblok zich aan de regels houdt. Daar hoort bovendien geen overdreven vrolijkheid bij. Otto is een man van regels en regelmaat.

Toch heeft het leven geen zin meer voor Otto, maar elke poging die de zestiger onderneemt om weer bij zijn Sonya te zijn wordt in de kiem gesmoord. Het zorgt voor een lugubere vorm van humor, want er is natuurlijk weinig grappigs aan een man wiens gewicht en strop te zwaar zijn voor het plafond. Het jonge gezin van de Mexicaanse Marisol is misschien precies wat Otto nodigt heeft om het leven weer de baas te kunnen. Bovendien dreigt een gehaaide projectontwikkelaar de huizen op te kopen en levens te verwoesten.

Welke kant het allemaal opgaat is weinig verrassend. Het is Forster duidelijk niet te doen om de afloop maar om de weg ernaartoe. Ook dit gaat gepaard met de gebruikelijke stappen, maar de hoge mate van voorspelbaarheid deert weinig. De feelgoodfactor valt en staat nou eenmaal met aansprekende personages en voorvallen en dat is precies wat de kijker vraagt en Forster levert. Verhaallijntjes komen mooi samen en worden keurig afgerond. Bovendien verdient Otto bonuspunten voor het aanvallen van een irritante clown.

De terugblikken waarbij we leren over de kennismaking tussen Otto en Sonya zijn een tikkeltje sentimenteel, maar je moet wel van steen zijn om niet een traan over je wang te laten biggelen bij deze zieligheid op het nummer This Woman's Work van Kate Bush. Leuk detail is dat Truman, de redelijk onervaren zoon van Hanks, de jongere versie van zijn vader vertolkt. Forster weet precies waar hij zijn kijker hebben wil en levert een feelgooddrama waar zelfs de grootste zuurpruimen toch van zullen moeten toegeven dat het gewoon een fijne film is.

 (bron = Recensieoverzicht A Man Called Otto: Opzichtige educatieve waarde' | Films & Series | NU.nl)

 

Recensieoverzicht A Man Called Otto: Opzichtige educatieve waarde'

A Man Called Otto is regisseur Marc Forsters versie van het oorspronkelijk Zweedse verhaal, Een man die Ove heet. Hoofdrolspeler Tom Hanks voegt zich met zijn vertolking van de norse Otto bij het rijtje 'brompotten van Hollywood'. Daarbij gaat er wel wat nuance verloren. NU.nl zet de recensies uit de Nederlandse kranten op een rij.

Het Parool - geen sterren

"Hij wordt ontslagen op werk, in zijn straat wordt een appartementencomplex gebouwd en tegenover hem komt een nieuw gezin wonen. De wereld staat niet stil en brombeer Otto (Tom Hanks) houdt niet van verandering - hij heeft zelfs nog een vaste telefoon."

"Hoewel A Man Called Otto het originele plot grotendeels volgt, raakt de film een andere snaar dan zijn voorganger. Een man die Ove heet liet zijn hoofdpersoon gecompliceerd zijn."

"Forster verplaatst het verhaal van de Zweedse buitenwijken naar de Amerikaanse suburbs. (...) Otto's excentriciteiten worden stuk voor stuk verklaard door de verschillende traumatische ervaringen rondom zijn recentelijk overleden vrouw. Dat is jammer. Want waarom mag Otto niet gewoon een knorrepot blijven?"

Trouw - drie sterren

"Oude brompotten zijn geliefd onder Hollywoodacteurs op leeftijd. (...) Ook Jack Nicholson, Robert De Niro en vooral Clint Eastwood scheppen er op hun oude dag zichtbaar genoegen in om mopperende mannen te spelen, barstend van de vooroordelen. Tom Hanks voegt zich nu in dit rijtje als de boze weduwnaar die een hart van goud blijkt te hebben."

"Otto heeft geen verweer tegen zijn nieuwe, warme, opmerkelijk directe buurvrouw Marisol. De Mexicaanse actrice Mariana Trevino speelt haar met een geestige energie. Ze is de ontdekking van de film."

"Otto (...) neemt een straatkat in huis die zelfs bij hem op bed mag slapen. En als de transgender krantenjongen aanbelt, omdat hij door zijn vader het huis uit is geschopt, mag hij wel bij Otto overnachten. Zo wordt A Man Called Otto een komedie met een wel erg opzichtige educatieve waarde."

NRC - drie sterren

"Met A Man Called Otto (...) viel pas echt het kwartje. Misschien omdat Hanks nu eens geen beminnelijke rol heeft, maar een boze buurman is. Ontroerend is dat zijn zoon Truman zijn jongere zelf speelt in de film. Ze hebben geen scène samen en toch gaat het opeens over wat vaders aan hun zonen overdragen."

"En nu zie je het opeens: zelfs als hij rollen aanneemt die tegen zijn type ingaan, zit er een constante in het spel van Hanks. Ergens in dat rare schemergebied tussen acteur, personage en publiek persona is er altijd oprechte interesse in zijn figuren zichtbaar. (...) Zijn mimiek zoekt al net zoals zijn spelinterpretaties naar echte verwondering over het bestaan."

de Volkskrant - drie sterren

"Aan het begin van de film lijkt Hanks slecht gecast: zijn narrige, bemoeizuchtige personage dat iedereen voor 'idioot' uitmaakt is in eerste instantie geloofwaardig noch intrigerend. Wanneer Marisol, haar man en hun jonge dochters hun entree maken, wordt het spel van Hanks automatisch interessanter."

"Los van de chemie tussen Hanks en de weergaloze Treviño (...) ontluikt er langzaam een ondeugender en invoelender karakter waarmee Hanks wél weet te boeien. Met de nadruk op langzaam: scènes die te lang duren (meestal met een zwerfkat) en zo het tempo uit de film halen, zijn niet op twee handen te tellen."

A Man Called Otto (2022)

(bron = A Man Called Otto (2022) recensie, Marc Forster - Cinemagazine, Patricia Smagge)

Regie: Marc Forster | 126 minuten | komedie, drama | Acteurs: Tom Hanks, Mariana Treviño, Manuel Garcia-Rulfo, Rachel Keller, Mack Bayda, Cameron Britton, Juanita Jennings, Peter Lawson Jones, Max Pavel, Kailey Hyman, Alessandra Perez

Zo veelzijdig als het oeuvre van Tom Hanks ook is, hij speelt eigenlijk zelden een onsympathiek personage. Ook in het echt staat hij bekend als ‘Mr. Nice Guy’. Maar nu wilde ook hij eens een keer een norse oude man spelen. In ‘A Man Called Otto’ (2022), de remake van de Zweedse boekverfilming ‘En man som heter Ove’ (oftewel ‘Een man die Ove heet’) van regisseur Hannes Holm uit 2015, kruipt hij in de huid van een verbitterde weduwnaar die het leven niet meer ziet zitten. Die Zweedse film was op zichzelf prima – als niet het Iraanse ‘The Salesman’ en het Duitse ‘Toni Erdmann’ (beide 2016) in hetzelfde jaar waren uitgekomen had Holm er zomaar met de Oscar voor beste niet-Engelstalige film vandoor gegaan – en kreeg ook van een aantal gerenommeerde Amerikaanse filmcritici goede recensies. Maar het Amerikaanse filmpubliek is nu eenmaal niet dol op ondertitelde of nagesynchroniseerde buitenlandse films en dus vond men dat er een remake moest komen. Het feit dat deze film compleet overbodig is, moeten we naast ons neerleggen om ‘A Man Called Otto’ op zijn eigen merites te kunnen beoordelen. Maar makkelijk zal dat niet zijn.

In Nederland en België werd het boek ‘Een man die Ove heet’ van de Zweedse schrijver Fredrik Backman goed verkocht en ook de film trok hier het nodige publiek, dus het verhaal zal velen bekend in de oren klinken. Desondanks toch een kort resumé: Otto (Tom Hanks) is een zestiger die het leven niet meer ziet zitten sinds het overlijden van zijn geliefde echtgenote Sonya, een half jaar eerder. Elke dag staat hij om half zes op om zijn ronde door de straat te lopen, waarbij hij als een soort eenmans-buurtpatrouille controleert of auto’s niet verkeerd geparkeerd staan, honden niet urineren op het gazon en het afval wel juist gescheiden is. Als we hem voor het eerst ontmoeten, wil hij in de plaatselijke doe-het-zelfzaak een haak en een stuk touw kopen, maar door zijn stugge koppigheid botst hij zelfs met de jonge verkoopmedewerker van wie hij vindt dat hij hem 33 cent teveel laat betalen. Een touw en een grote haak… Die koopt Otto niet zomaar. Er hangt een gitzwarte wolk boven zijn hoofd en hij is van plan om een einde aan zijn leven te maken, om zo weer herenigd te worden met Sonya. Zijn nieuwe buurvrouw, de levendige en hoogzwangere Mexicaanse Marisol (Mariana Treviño), verstaat echter de kunst om telkens wanneer Otto op het punt staat er een einde aan te maken, voor de deur te staan omdat ze zijn hulp nodig heeft bij een klusje in en om het huis.

Het is deze Marisol, en in mindere mate haar gezin, die een omslagpunt voor Otto inluiden. Het ijs breekt eigenlijk al zodra hij een hap neemt van de heerlijke pollo con mole die ze voor hem gemaakt heeft als bedankje. En hé, het is Tom Hanks. Dus eigenlijk weten we al dat achter al die knorrigheid een aardige man schuilgaat. Een man die een groot verdriet met zich meedraagt, merken we al snel. Want telkens als Otto probeert zichzelf van het leven te beroven, duiken we zijn persoonlijke geschiedenis in. De jonge Otto wordt grappig genoeg gespeeld door de zoon van Tom Hanks (Truman, niet zijn bekendere oudere broer Colin) en de jonge Sonya is een rol van Rachel Keller. De diep gewortelde liefde die Otto voor Sonya voelt, eigenlijk al meteen bij hun eerste ontmoeting, geeft ‘A Man Called Otto’ een ziel. Maar dat doet ook de ontluikende vriendschap met Marisol, die zich niet zoals veel anderen laat afschrikken door het boze masker dat Otto heeft opgezet, maar daar dwars doorheen kijkt. Andere aspecten van de plot komen minder goed uit de verf. Veel andere buurtbewoners zijn eendimensionaal neergezet en de strijd die gevoerd wordt met een vastgoedontwikkelaar die de straat tegen de vlakte wil gooien om er dure appartementen neer te zetten is afgezaagd en plat. Dat Otto tegen wil en dank gebombardeerd wordt tot social-mediaheld nadat hij het leven van een oude man gered heeft, is er met de haren bijgesleept. De kern van het verhaal is sterk genoeg zonder al die tierlantijnen.

Regisseur van dienst, de Zwitser Marc Forster, heeft een mooi palmares met onder meer ‘Monster’s Ball’ (2001), ‘The Kite Runner’ (2007) en de Bondfilm ‘Quantum of Solace’ (2008). Hier wordt hij herenigd met de Brit David Magee, met wie hij eerder de Peter Pan-film ‘Finding Neverland’ (2004) maakte. ‘A Man Called Otto’ zal niet de boeken ingaan als hun beste of meest gewaagde werk. De film heeft een wat episodisch karakter en teveel onnodige zijplotjes die afleiden van waar het echt om gaat. Waar het Zweedse origineel meer zwarte humor omvatte, is de humor in deze Amerikaanse versie te luchtig en te licht. Ook ontbreekt de spanning doordat er voor Tom Hanks gekozen is om de hoofdrol te spelen. Waar Jack Nicholson (‘About Schmidt’, 2002) en Clint Eastwood (‘Gran Torino’, 2008) overtuigender waren als bloedchagrijnige knorrepotten, allicht omdat ze zelf ook een grillig karakter hebben, is het bij Tom Hanks nooit de vraag óf hij ontdooit, maar wanneer. Dat neemt overigens niet weg dat Hanks een oerdegelijke rol neerzet, zoals we van hem gewend zijn. Ook zijn tegenspeelster Mariana Treviño weet het publiek moeiteloos voor zich te winnen met haar warme, levendige performance. Het is hun acteerwerk – en vooruit, ook die prachtige kat mag er zijn! – die deze in principe overbodige remake overeind houden.

 

A Man Called Otto

(bron = A Man Called Otto - Filmkrant,Fritz de Jong)

In Hannes Holms verfilming van Fredrik Backmans bestseller Een man die Ove heet wisselden droge humor, melodrama en klucht elkaar af. Zeven jaar later doet Marc Forster het Zweedse succesnummer over in een Hollywood-versie met een hoog goedvoelgehalte.

(Omwille van de duurzaamheid recycle ik hieronder delen uit mijn eerdere recensie van Een man die Ove heet)

De man die  Otto heet is, als we hem leren kennen, een chagrijnige mopperkont. Als mede-oprichter van een idealistisch, autoluw woonerfje uit de jaren zeventig ziet hij streng toe op de naleving van de regeltjes. Want ook al is hij tot zijn grote ongenoegen gewipt als voorzitter van de VVE, nog steeds maakt hij dagelijks zijn ronde: fout geparkeerde auto’s noteren, een onreglementair gestalde fiets confisqueren, openstaande hekken controleren en bewoners met loslopende honden corrigeren.

Al snel komen we er achter dat de  63-jarige rouwt om zijn overleden vrouw. Dat zijn baan wordt afgepakt door een stel snotneuzen van managers is ook al niet bevorderlijk voor zijn humeur. Maar dat alles geeft hem, objectief beschouwd, nog niet het recht om een ronddolende kat  in de kou te laten staan, of het  Amerikaans-Nicaraguaans-Mexicaanse gezin dat naast hem intrekt af te snauwen.

Grappig is  Otto’s monomane regelzucht dan weer wel. Regisseur  Marc Forster buit het droogkomische potentieel van deze Buurman Baasje optimaal uit. In de zelfmoordpogingen die de weduwnaar onderneemt – maar die steeds weer worden onderbroken door buren die iets van hem moeten –  gaat Forster een al te duistere toon opzichtig uit de weg.

Brombeer met groot hart
De in Hollywood groot geworden Zwitser Forster verplaatste de handeling effectief van een Zweeds provincieplaatsje naar een arbeiderswijkje in industriestad Pittsburgh. Tom Hanks en zijn echtgenote Rita Wilson wierpen zich op als producent, dus dat Hanks de hoofdrol zou vertolken was min of meer een gegegeven. Geen probleem, want als brombeer met een groot hart is routinier Hanks zonder meer overtuigend. De echte ster van de film is echter de Mexicaanse Mariana Treviño, die als de warmbloedige buurvrouw met elke scène aan de haal gaat.

Inhoudelijk is er best wat aan te merken op  Forsters film. Zo zijn de flashbacks over Otto’s relatie met zijn teerbeminde echtgenote nogal klef aangezet. Daarnaast wordt het verhaal over een man die na tegenslag weer zin krijgt in het leven wel heel sterk bepaald door ongelukken, ziekte, bureaucratische tegenwerking en andere melodramatische plotwendingen. Zolang de film duurt schuif je mogelijke kritiek echter makkelijk terzijde. Omdat de hoofdrolspelers warme buren- en vriendenrelaties neerzetten waar je graag in wilt geloven. Maar vooral omdat Otto een innemende mopperkont is. Een mopperkont die je stiekem best graag als buurman zou willen hebben.

 

Film recensie: A Man Called Otto

(bron = Film recensie: A Man Called Otto - CooleSuggesties)

A Man Called Otto is gebaseerd op de komische en ontroerende New York Times-bestseller en vertelt het verhaal van Otto Anderson (Tom Hanks), een norse weduwnaar met vastgeroeste gewoonten. Wanneer er een druk jong gezin naast hem komt wonen, krijgt hij te maken met de goedgebekte en hoogzwangere Marisol. Uiteindelijk ontstaat er een wonderlijke vriendschap die Otto’s leven op zijn kop zet. A Man Called Otto is een grappig, hartverwarmend verhaal dat laat zien dat sommige gezinnen bepaald geen alledaagse achtergrond hebben.

Ervaar wat er kan gebeuren als je je hart openstelt.

Cast

  • Tom Hanks (Philadelphia, Forrest Gump, Cast Away)
  • Mariana Treviño (Club the Cuervos)
  • Rachel Keller (Fargo)
  • Manuel Garcia-Rulfo (The Magnificent Seven)

Over de makers

A Man Called Otto is geregisseerd door Marc Forster (Finding Neverland). Voor het scenario tekende David Magee, die al enkele keren voor een Oscar is genomineerd: Life of Pi (2012) en Finding Neverland (2004). De film is gebaseerd op de bestseller A Man Called Ove van Fredrik Backman en op de gelijknamige Zweedse film van Hannes Holm. De productie van de film is in handen van Rita Wilson, Tom Hanks, Gary Goetzman en Fredrik Wikström Nicastro.

Knorrige oude man

En Tom Hanks zet in A Man Called Otto een briljante rol neer als subtiele, zachtaardige man met een heel, heel knorrig karakter. Hij wil graag dat dingen gaan zoals hij dat wil 0- en niet anders. Zoals het vroeger was, met zijn favoriete merken en producten, zijn oude buurtbewoners en zijn dagelijkse ritueeltjes. Dat de nieuwe garde daar lak aan heeft, bezorgt hem de nodige grijze haren. Tot er ineens een jong gezin tegenover hem komt te wonen, dat bij heel wat dingetjes hulp en steun kan gebruiken – en daar geeft Otto schootvoetend aan toe.

Gelukkig leven

Je zou het misschien niet zetten, maar Otto heeft een gelukkig leven gehad – dankzij zijn onlangs overleden vrouw, Sonya. Nu zij is overleden, kan Otto echter niet wachten om bij haar te zijn. Hij onderneemt de nodige zelfmoordpogingen, maar die mislukken of worden uiteindelijk verstoord door kleine wissewasjes. Het is duidelijk: Otto is niet gelukkig, maar ook niet klaar om uit het leven te stappen. Deels van die reden is Marisol, zijn nieuwe overbuurvrouw, die zich op niet al te subtiele manier in zijn leven wurmt. En zo maak je kennis met alle buurtbewoners, die Otto dankzij Marisol op een andere manier gaat bekijken.

Recensie over A Man Called Otto

Tom Hanks kan hier zijn subtiele, speelse en jongensachtige charme laten gelden als de knorrige buurtbewoner Otto, die commentaar heeft op alles en iedereen. Toch komt dat niet altijd uit een kwaad hart, zo blijkt. Langzaam maar zeker ontdek je dat Otto ooit een hartelijke man is geweest – en die komt nu langzaam weer tevoorschijn, dankzij de interventie van de nieuwe overburen. Hij ontmoet nieuwe mensen, haalt oude banden weer aan en geeft zelfs zijn zelfmoordpogingen op. Het is een ontroerend verhaal met een lach en een traan – en buitengewoon fraaie rollen van Otto (Tom Hanks) en Marisol (Mariana Treviño), die deze film echt dragen

A Man Called Otto

(bron  = Recensie A Man Called Otto door Jordy Gomes - De Filmrecensent)

De chagrijnige Otto (Tom Hanks) haalt geen voldoening meer uit zijn leven.  Wanneer er nieuwe buren komen wonen in zijn straat laat hij langzaam zijn zachte kant zien.

A Man Called Otto is gebaseerd op het boek A Man Called Ove (2012), die op zijn beurt in 2015 werd vertaald naar de gelijknamige Zweedse film. Dat dit verhaal veramerikaniseerd moet worden bewijst wederom dat de Verenigde Staten kampt met een gebrek aan originaliteit. Als het toch moet gebeuren - wees dan blij dat Tom Hanks deze film voorziet van wat klasse.

Werp een blik op de chagrijnige Otto en hij is vrij onsympathiek. Een botte man die de regeltjes naleeft en je verlinkt als je bijvoorbeeld parkeert waar je niet mag staan. Wanneer er nieuwe buren komen wonen in zijn straat zakt de schijn die hij ophoudt langzaam af. Zo helpt hij ze (met tegenzin) met klusjes uitvoeren. Als dank krijgt hij lekkere maaltijden terug, waardoor hij zich toch weer een beetje gewaardeerd voelt. De verschillende situaties zorgen allemaal voor lachwekkende momenten. De film weet (zwarte)komedie en drama goed met elkaar te combineren.

‘De weg van chagrijnige man naar sympathieke vent wordt goed uitgevoerd.’

Zelf heb ik het boek niet gelezen en de Zweedse verfilming niet gezien, dus daarover kan ik niet oordelen. Hierdoor was het verhaal voor mij nog onbekend. Natuurlijk weet je in grote lijnen hoe dit gaat lopen (brombeer van een man wordt langzaam zachtaardiger en bouwt een band op met zijn nieuwe buren), maar het achtergrondverhaal van Otto maakte wel indruk. Zijn leven zat vol tegenslagen, waardoor je enigszins begrijpt waarom hij zo bot is geworden op ze oude leeftijd. Tegen het eind van de film ben je om en leef je dan toch met Otto mee.

A Man Called Otto is vermakelijk, grappig en hartverwarmend. Het is op een melancholische manier best een 'feelgood' film, aangezien Otto weer wat zin en betekenis terugkrijgt in zijn leven. Tom Hanks stelt nooit teleur en ook hier staat de film op zijn schouders. De weg van chagrijnige man naar sympathieke vent wordt goed uitgevoerd. Met andere woorden: missie geslaagd.